perfectie

gülümse hadi gülümse bulutlar gitsin

yoksa ben nasıl yenilenirim hadi gülümse.

 

giden hersey için biten her saniye için gülümsemek gerekir derdim gülüp iyi bişeyler cıkartıp geçmek gerekir her acıdan derdim. oyle ezberlettiler ki artık sadece gülümsüyorum o yüzden mutlu oldugumu dusunuyorum. arkasına ama gelen cümleler yoruyo gülümsüyorum, birşeler soylenip arkasına sanki cok dogalmıs izlenimi veriliyo gülümsüyorum, eskiyi hatırlayıp içimden gelerek gülümsüyorum sonra bugunle kıyaslayıp geçmşinde yalan oldugunu görüp gulumsuyorum. bazen yanlıs anlasıldıgımı görüp gülümsüyorum, bazen de yanlıs yerlere cekiliyorum gülümsüyorum. özlüyorum gülümsüyorum, sesini duyuyorum gülümsüyorum, sonra aslında kendi aklımda yarattıgım sana asık oldugumu anlayıp gene gülümsüyorum, yakınım deme hatasına düştüklerim aklımın almadığı seyler soluyolar yapıyolar gülümsüyorum, haketmediğim seyler yasıyorum gülümsüyorum, hakettiklerimi zaten yasıyorum onlara zaten gülümsüyorum hayat hiç alacaklı kalmıyor cunku gülümsüyoruz karsılıklı nezaketten birbirimize. genelde gulumsuyorum, buyuyorum, eskiden yasadıgım izole hayatım yok artık eskiden kahkahalarla guler bir anda parlar an ne veriyosa ne gerektryosa onu yapardım şimdi sadece gülümsüyorum ne kahkaham var ne ani parlamalarım. o zmanlar inancım gücüm olurdu birşeyleri deiştrmeye şimdi yok ne desem ne yapsam birseyler deişmiyor. artık herkes kendisini herseyin onunde goruyor. bende gulumsuyorum. asla istemediiim biri olmaya zorlanırken gülümseyerek kenardan kenardan yürüyorum, eskiden dururdum, kosanları yakalarından yakalayıp çekiştirirdim geriye dogru kosardım simdi yuruyorum. eskiden olsa asla derdim asla yurumem, simdi asla diyorum asla kosmam. buyuk konusmamlı insan.

oyle biri olmalı ki hala durabilmiş beni tutup yakamdan cekicek gerisin geri benmle kosucak nolursa olsun orda olucak... oyle biri olmalı ki gulumsemeli ve bulutlar gitmeli oyle biri olmalı ki gulumsemeli ve ben yenilenmeliyim...